Header image  
© Henk van den Brink  
line decor
 ::    ::                                      HOME    Foto's     Overzicht route     Voorwaarden    Wie zijn wij     Photodigitaal.nl     Links   Contact
line decor
 
 
 
 

 
 

Traject van Allice Springs naar Adelaide (Vervolg)

Donderdag 22 december 2011

Vandaag na een stevig ontbijt, gebakken eiren met bacon en worstjes, met onze 4WD vertrokken naar Lake Eyre. Het vliegen in niet doorgegaan. De eerste groep heeft 2 uur zitten wachten voor de piloot te voorschijn kwam. Wij zouden om half acht de lucht in gaan. De eerste groep vertrekt dus pas om 8.45 uur. Door die vertraging wordt het voor ons veel te laat. We zeggen onze vlucht dus af en dat vond Trevor niet leuk maar tja dan moet je je klanten maar serieus nemen.

Zeven kilometer voorbij William Creek moeten we links af. Hoewel we alles voor elkaar hebben blijft dit stuk van 60 km spannend en risicovol. De track is op grote stukken bijna onbegaanbaar en de snelheid ligt daar tussen 20-30 km per uur. Desondanks worden flink door elkaar geschut en de auto rammelt verschrikkelijk.


Lake Eyre

Informatiebord toegansweg Lake Eyre


Regelmatig gaan we naast de track rijden. Mag niet maar daar is het vlak en we zitten gewoon rustig in de auto. Na twee lekke banden hebben we bandenspanning nog extra gecontroleerd zodat we hopen geen problemen te krijgen.

Als we al door de grote verlatenheid hebben gereden dan slaat dit alles. Kaal, dor en verschrikkelijk heet. In de auto hebben we er gelukkig geen last van maar buiten brandt het meteen op je huid dus die smeren we dik in met zonnebrandcreme. In die creme zit zinkoxyde en we zien er wit uitgeslagen uit.

Tot onze verbazing komen we nog een paar koeien met kalveren tegen. Zonder eneige beschutting liggen ze daar rustig te herkouwen. Waarop, geen idee. Ik zie geen planten, Rudie ook niet. De begrazingsdruk is hier 1 koe per vierkante kilometer dus er zal per koe wel genoeg plantaardig materiaal zijn om van de leven. Ze zien er overigens schitterend uit. Mooi glanzend en vol.

We passeren het monument ter nagedachtenis aan een grote tragedie die zich hier afspeelde in 1998.


Memorial Caroline Grossmueller

Memorial Caroline Grossmueller


Na bijna twee uur hobbelen komen we aan bij Lake Eyre. Het is een inmense zoutvlakte zo groot als Nederland. Het is oogverblindend door de zon en de zoutvlakte die het "meer" bedekt. Het licht is intens, de zon en de weerkaatsing van het licht door het zout. De hele omgeving is bedekt met een laagje zout en glinsterd tegen je op. Soms ligt het tot een glanzende koek opgedroogde zout zo dik op de weg dat je denk door vastgereden sneeuw te rijden.

Oogverblindend maar mooi en blij dat we het echt gezien hebben. Alle waarschuwingen die je aan het begin van de route tegenkomt kloppen dus volg ze op.
In de woestijn is het zo heet en zo droog dat je bij inspanning niet eens zweet. Je voelt dus niet dat je grote hoeveelheden vocht verliest.

Om half twaalf rijden we terug richting William Creek om vandaar richting Marree te rijden. Het is ruim 205km verder door de woestijn over de Oodnadatta Track met vele bezienswaardigheden. Onderweg zien we weer een eenzame Dingo die er ook nu weer als een haas vandoor gaat. Van mensen hoeft hij hier geen mededogen te verwachten. De plaatselijke veeboeren geven ze alleen de kogel.

De bezienswaardigheden gaan vooral over de Ghan maar ook over 's werelds grootste veehouderij "Anna Creek" en natural springs.


Beresford

Beresford, Old Ghan Railway


Onderweg komen we langs de overblijselen van Beresford. Beresford is een belangrijk onderdeel van de Ghanspoorlijn. Er staan watertanks en een stationshuis. Dit keer in redelijke staat. Opgetrokken uit natuursteen en de kozijnen zitten er nog in. In de muurspleten leven tal van kleine dieren. Voorzover wij het kunnen bedenken zijn het muizen en/of vleermuizen. een ding is zeker er komt een hoop herrie uit de spleten.

Rudie ziet uit de schuurtje een uil wegvliegen. Die gaat even verderop in een boom zitten maar helaas te kort om mijn camera mete telelens te pakken en te fotograferen. De uil had veel weg van onze kerkuil maar dan veel groter en had een licht/donkergrijs verenkleed.

We vervolgen de route verder naar de natural springs. "The Bubbler" is wel de mooiste. Deze stroomt uit door een beekje waardoor een deel van de kale omgeving echt een oase is. Er groet vooral riet maar het is een schitterend gezicht dit groen midden in niets.

Daarna bekijken we "Blanche Cup". Iets minder spectaculair maar de vorm, een vijver boven op een heuvel. Die heuvels hebben de bronnen overigens zelf gecreeerd doordat het uitstromende water zand en leem meevoerde. Inmiddels is de opwaartse druk niet meer wat het geweest is. Dit komt deels door de jarenlange droogte maar vooral door het slaan van waterputten voor mens en dier.


The Bubbler

"The Bubbler"


We rijden weer verder richting Marree door een nog steeds leeg en vlak landschap en passeren de "Dog Fence". De kans nog een paar Dingo's te zien is daarmee verkeken. Jammer!

Om 5.30 uur rijden we Marree binnen. Een troosteloos stadje aan voormalige Ghan spoorlijn en stoppen bij The Marree Hotel.

We worden ontvangen door Phil, de eigenaar van het hotel. Nee, ze hebben geen camping maar we mogen, als we het willen, gratis op het terras naast het zwembad slapen. Dat is mooi meegenomen en we besluiten om er een biertje en avondeten te bestellen. Die biertjes smaakten net als het avondeten prima.
Om 22.00 uur zijn we in onze swag gekropen. Schrokken één keer wakker van een paar vechtende honden naast het terras maar vielen gelukkig weer diep in slaap.




The Marree Hotel

Sunset at The Marree Hotel, Marree South Australia


Vrijdag 23 december 2011

We staan om zeven uur op en laden onze spullen in. We moeten tot 8.00 wachten voor we kunnen ontbijten. Ik pak daarom mijn laptop om de belevenissen van 22 december op te schrijven.

De eigenaar van het hotel begint een gesprek met mij.

Ze blijken pas 8 weken eigenaar van The Marree Hotel te zijn. Phil and Marilyn Turner runnen het hotel samen. Hij is een bron van informatie. Voor hij samen met zijn vrouw het hotel over nam was hij o.a. directeur van INSIGHT. Zijn 6 kinderen zijn de deur uit en ze hebben besloten nog 5 jaar het leven over een andere boeg te gooien. Dat is Hotel Marree in Marree, South Australia, geworden.
Niet zo'n vreemde keuze gezien zijn grote affiniteit met het landelijke en afgelegen Australië

De keuze voor Marree is gemaakt omdat het een geschiedenis heeft en Aboriganals, Afghanen en blanken er op een goede manier samen wonen, werken en een hechte gemeenschap vormen. Het zou een voorbeeldstad voor Alice Springs en Port Augusta kunnen zijn.

Verder heeft hij als reis- en fotojournalist veel van het oorspronkelijke Australië in beeld gebracht en hiermee diverse "Awards" gewonnen.


Afghaanse Palmen

Afghaanse palmen, Marree South Australia


Omdat ik op mijn laptop zit te typen en mijn Canon EOS 5D Mark II er naast ligt wordt zijn nieuwsgierigheid gewekt en vraagt wat ik doe. Ik vertel dat ik een website heb, speciaal gemaakt voor deze reis, en dat ik daar mijn hele vakantieverhaal op wil publiceren.
Ik laat hem mijn website zien en mijn foto's op Flickr.

Marree was vanaf begin 19e eeuw de uitvalsbasis voor verkenningstochten en ontsluitng van de outback. De Afgaanse kamelendrijvers met hun kamelen hadden er een uitvalsbasis, er was een regelmatige postdienst richting Birdsville. Deze postdienst is jaren lang verzorgd door Esmond Gerald (Tom) Kruse, de Ghan spoorweg had er zijn belangrijkste verzorgingspunt en het was het transportpunt van de 340.000km grote veehouderij van Sidney Kidman die een gebied bestreek van de Golf van Carpintië tot Port Augusta. Het hotel is gebouwd in 1883 en is het nog enige overgebleven oorspronelijke gebouw.

Verder staan er wat oude treinen van "The Old Ghan" zoals de opgebroken spoorweg nu wordt genoemd. Alleen het dijklichaam en de bielzen liggen er nog.
De naam "Ghan" is een afkorting van "The Afghan" zoals de spoorweg in de volksmond werd genoemd. Voor het spoor werd aangelegd werd het meeste transport verricht door Afghanen met hun kamelen.


Tom Kruse

Truck Tom Kruse


Ik moet het de komende jaren maar goed in de gaten houden zegt hij. Ik denk dat hij het, in onze ogen, troosteloze stadje zijn geschiedenis terug wil geven. Waarschijnlijk de geschiedenis vanaf het begin van de kolonisatie van Australië, eind 18e eeuw. Maar misschien ook wel verder terug in de tijd van de oorspronkelijke bewoners. Maar zoals hij praat over de goede samenleving, geen verschil hier tussen Aboriginals, blanken en zelfs Afghanen die hier nu nog wonen, zal denk ik ook de geschiedenis van de Aboriginals niet vergeten worden.

Na eerst weer van een stevig onbijt te hebben genoten vertrekken we om ongeveer 10.00 uur verder in zuidelijke richting. Bij het stadje Lyndhurst willen we in iets noordwestelijke richting een deel van de Strzelecki Track nemen en vandaar meer westelijk naar Mount Fitton rijden. Bij Mount Fitton nemen we een echte 4WD drive door Flinders Ranges. Het wordt een spannende tocht over een smal bergweggetje dat regematig door de vele regenval van de afgelopen weken volkomen weggeslagen was. Het is de eerste keer dat de 4WD met 4 aangedreven wielen verder moet in de lage giering. Het werd een eindeloze rit, kruipend over toppen, door dalen en droogstaande kreken. Onderweg veel Emoe's en een wilde ezel gezien. De tocht van 25km heeft zo'n 4 uur geduurd en op het laatst begin je er aan te twijfelen of je nog wel goed zit maar uiteindelijk blijkt dat gelukkig wel zo te zijn.


Toyota Landcruiser

4WD Track


Het was een schitterende tocht, Rudie heeft super gereden en was helemaal in zijn element. Het was echt moeilijk soms maar met goede stuurmaskunst heeeft hij ons er veilig doorheen gereden.

Rond 16.30 uur konden we onze route weer vervolgen over een gewone gravelweg richting Balcanoona en vandaar naar Arkaroola waar we op de camping wilden overnachten.
Rond 17.30 uur arriveren we in Arkaroola

We kregen echter een caravanplek toegewezen omdat het een veiliger plek is dan de camping. De afgelopen dagen waren een paar Brown snakes van de berg naar beneden gekomen.
Maar dat is voor ons niet genoeg. We slapen vannacht niet op de grond maar weer op het dak van de auto. Je weet maar nooit.

Morgen gaan we eten voor de kerstdagen inslaan want dan is alles gesloten en omdat we nog niet weten waar we de komende dagen overnachten. Met voldoende voedsel, water en brandstof kan dat ook in de Bush.




Bearded dragon

Bearded dragon


Zaterdag 24 december 2011

Vanmorgen om 7.00 uur vertrokken uit Arkaroola richting Leigh Creek. Onderweg zien we een 4WD track naar Grindells Hut en well. Het is een 4WD track naar een vakantiehut in de bergen die je kunt huren of als je wilt kun je er ook kamperen.

We rijden over stijle klims en afdalingen en deels gaat de route door droogstaande kreken. Het is een nog ruigere route dan gisteren. We leggen de afstand van 17km in ruim 2 uur af en zien veel Wallabys en Emoe's met "kuikens". Het is opvallend dat de meeste Emoe's die je tegenkomt snel weg vluchten maar als ze jongen hebben gaan eerst de kuikens er vandoor en dan pas volgt de moeder. Dit geeft ons de tijd ze goed te fotograferen.

Bij de hut aangekomen blijkt ook dat het gewoon een voormalig woonverblijf diep in de bergen is dat in stand wordt gehouden als vakantiewoning. Een schitterende plek maar door de ligging op een plateau tegen een hoge bergwand is het er nog heter. Het is er om te stikken zo heet dus we nemen een kijkje en stappen snel weer in de auto om onze weg te vervolgen.


Grindell's Hut

Grindell's Hut


Er is vanaf de hut nog een 4WD uitgezet, een loop, wat zo veel wil zeggen dat je begint en eindigd op hetzelfde punt. We nemen die route en ook deze keer verwonderen we ons hoe in een klein gebied de landschappen snel kunnen wisselen. Het is een leuke rit met ook weer steile klims en afdalingen. Een steile klim en bovenaan een scherpe bocht naar links is wel het meest spectaculair omdat de klim eindigt in een afgrond. Maar Rudie stuurde er perfect doorheen.

Aan het eind van de Loop zijn we terug op het uitgangspunt. Ook nu blijkt dat de heen- en terugweg gescheiden zijn. Over de terugweg doen we een half uur en komen geen noemenswaardige klims en afdalingen meer tegen. Alles bij elkaar heeft dit "uitstapje" dik 4 uur geduurd.

Nu gaan we eerst zorgen dat we voor de komende dagen eten genoeg eten in voorraad hebben! We vervolgen onze weg naar Leigh Creek. We doen onderweg nog kleinere plaatsen aan maar helaas, alle winkels zijn gesloten.
Dan maar naar Hawker. Ook op deze route kijken we in alle kleine plaatsjes of er eten te koop is maar helaas, of er is geen winkel of hij is gesloten. Zelfs een Roadhouse dat we tegenkomen blijkt gesloten in verband met de kerstdagen. Ze zijn met vakantie en gaan 27 januari pas weer open.

Ineens steekt een Emoe met 5 jongen de weg over. Ze hebben geen haast. Terwijl 4 jonkies links van de weg toch maar snle een veilig heenkomen zoeken blijft moeter Emoe midden op de weg wachten op nummer 5 die rechts in de berm twijfelend heen en weer loopt. Rudie wil er niet op in rijden maar kan niet stoppen. Moeder staat nog links op de weg en nummer 5 vlucht rechts terug het veld in. Achter ons zit een roadtrain die met geen mogelijkheid zou kunnen stoppen om de Emoe's en/of ons niet te rammen. Rudie wijkt uit naar rechts en tot onze verbazing doet ook de roadtrain dit. Laten we daar nu een heel ander beeld van hebben. We weten niet hoe het afgelopen is maar hopen er het beste van.


Road Train

Road Train


We besluiten nu rechtstreeks door te rijden naar Port Augusta in de hoop dat Woolworths nog open is. We passeren voor we de stad in rijden een Mc Donnald, een KFC en een Hungry Jack. Een van de drie zullen we straks kiezen om ons "diner" van die avond te halen. Beter dan niets.

Woolworths is nog open en Rudie doet de bootschappen voor Kerst. Vlees en groenten. Daarna rijden we naar de Mc Donnalds en nemen een "Giant Angus Diner". Het vult voor de komende twee uur dus de eetlust voor vanavond is gestild.

Van Port Augusta rijden we terug naar Quorn. Daar is een Caravan Park met selfcontained cabins. We willen daar een Selfconained Cabin nemen om de kerstdagen door te brengen en bij te komen van de hitte de afgelopen dagen. Het is vandaag 43 graden dus even opladen bij een airco zal ons goed doen.

We huren voor 2 nachten een cabin bij het Quorn Caravan Park. Het zijn keurige cabins met alles wat je nodig hebt. Alleen het eten moet je zelf meenemen.
Het park wordt gerund door het echtpaar Bronwyn en Gary Lucas. Ze zagen de consumptie maatschappij niet meer zitten en wilden wat anders. Ze hebben hun banen opgezegd en zijn een Ecopark begonnen. Doen dit nu 7 jaar en het begint te lopen. Er is rust en er zijn veel soorten vogels. Dit is het resultaat van laten staan van dode bomen en aanplant van vele soorten inheemse vruchtdragende planten. Verder zijn ze erg betrokken bij alles wat er toe kan bijdragen de klimaatverandering te stoppen en geven zelf het goede voorbeeld hierin bij het beheer van het caravan park. In de winterperiode mogen er kampvuren gemaakt worden. Om zelfvoorzienend in het benodigde hout te kunnen zijn is een deel van hun land gereserveerd voor de aanplant van toekomstig brandhout.

Het is overigens opvallend hoeveel mensen we hier tegenkomen die een stapje terug doen, een ideaal hebben en daar op latere leeftijd nog invulling aan geven. De sociale samenhang in het dorp Quorn blijkt overeen te komen met die in Marree.
Ik vertel ze over wat de eigenaar van hotel Marree mij vertelde. Het is nieuw voor ze dat het hotel een nieuwe eigenaar heeft maar dat het ook iemand is die dieper nadenkt over het wel en wee van een gemeenschap staat hun wel aan. Ze gaan contact met hun opnemen.


Zondag 25 december 2011

Vandaag een heel rustige dag gehad. We zijn even het stadje Quorn doorgereden. Leuke oude gebouwen maar vergelijkbaar met de gebouwen die we in andere stadjes hebben gezien. Verder hebben we dag luierend doorgebracht. Het is tenslotte toch vakantie.

's Avonds ons kerstdiner gemaakt. Lekkere carbonade met het buikspek er nog aan, sla en tomaten.

De avond hebben we verder gevuld met het kijken televisiefilms. Morgen gaan we verder met het bekijken van de zuidelijke Flinders Ranges




Carbonade

Een ECHTE carbonade


Maandag 26 december 2011

Tweede kerstdag. We vertrekken uit Quorn en gaan naar Buckaringa Scenic drive and Lookout, Buckaringa Sanctuary, Proby's Grave en Warren Gorge. In Warren Gorge leven geelvoet Rots Walliby's. Het is een leuke rit door een schitterend landschap. We zien veel Walliby's maar helaas geen geelvoet Rots Walliby's. In de Warren Gorge genieten we midden in de natuur van ons kerstontbijt. Gebakken Bacon met roerei.

Van Warren Gorge rijden we door naar Port Augusta om te tanken en inkopen te doen want hier zijn de supermarkten wel gewoon open met kerst.

Van Port Augustus rijden we naar Whyalla. Whyalla ligt aan de west zijde van Spencer Gulf. We willen een paar dagen zeevissen en hopen daar visspullen te kunnen kopen. Het is wel tweede kerstdag maar veel winkels zijn gewoon open. Helaas de vissportwinkel niet.

Van Whyalla rijden we door naar Cowel in de hoop in ieder geval een leuke visstek te vinden en dan dinsdag's een paar hengels te kunnen kopen. Cowel is een industriestad. Een groot ijzererts verwerkend bedrijf, One Steel, domineert de omgeving. De stad en alles er omheen is roestkleurig. Op zich past het precies bij de natuursteen die ze daar gebruikt hebben voor de oude bouwwerken. Helaas, ook hier geen hengelsportwinkel open en misschien is er wel niet eens een.

Ook een camping is er niet te vinden dus besluiten we door te rijden naar Cleve. Cleve ligt 30km landinwaarts en heeft een camping.


4WD Track

4WD track Flinders Ranges


In Cleve aangekomen blijkt het wel de meest misttroostige camping te zijn die we ooit gezien hebben. Wel gratis. Weer terug richting Port Augusta? Nee, we blijven hier en rijden morgen terug.

Rudie maakt het diner voor 2e kerstdag. Kangeroe met sla, tomaten en toast met roomboter. Alles smaakt ons goed.
We moeten nog een uur of drie wachten voor het donker wordt en dat duurt mij veel te lang.
Ik stel voor om al vanavond zo ver mogelijk terug te rijden richting Port Augusta. Rudie heeft er meteen oren naar en we vertrekken.

We schieten lekker op. Tanken in Port Augusta en Rudie wil eigenlijk meteen verder naar Mount Remarkebel in het NP South Flinders Range. Daar is een campsite midden in de natuur.

Zo gezegd zo gedaan. Om 10.00 uur in het stikke donker komen we daar aan. We rijden voorzichtig het NP in richting de campsite. Op de campsite aangekomen blijkt het er stikvol met kampeerders te staan. Dit is nieuw voor ons. Tot nu toe zijn we helamaal niemand tegengekomen op die bush campsites.

Gelukkig vinden we toch nog een plekje. We drinken nog een biertje, gooien de Sawgs op het dak en kruipen er in om te gaan slapen. Dat lukt alleen niet zo goed. Het is er berekoud en na twee uur moet ik nog nodig plassen ook. Uiteindelijk besluit ik om het dak van de auto af te klimmen om te plassen. Als dat gebeurd trek ik al mijn warme kleding inclusief mijn wandelschoenen aan zodat ook mijn voeten warm worden en blijven.

Ik lig nog niet in mijn Swag op ik hoor tjomp, tjomp, tjomp, enig gesniffel en weer 3 keer tjomp, tjomp, tjomp. Het kan niet missen. Een Kangeroe tjomp rond onze auto. Nooit gweten dat die beesten zo'n herrie maken bij hun sprongen.




Red Kangeroo

Red Kangeroo


Dinsdag 27 december 2011

Om 6.00 uur wordt ik stijf van de kou wakker, klim van de auto en begin meteen alles in te pakken. Natuurlijk in de hoop dat Rudie ook van het dak zou komen zodat we zo snel mogelijk konden vertrekken in een warme auto maar vooral omdat we bij aankomst de kosten voor entree en overnachting in het park niet hadden betaalt. Echte hollanders. Zo goedkoop mogelijk natuurlijk.

Om 7.00 uur vertrekken we maar besluiten alsnog de 26.00$A entree en overnachting in de daarvoor bestemde brievenbus te doen.

We gaan richting Port Pirie. Port Pirie ligt aan de oostkant van de Spencer Gulf. We hopen nu hier een geschikte visstek te vinden en een paar hengels te kunnen kopen.

In Port Pirie lukt het wel om hengels te kopen maar een goede visstek is er niet dus rijden we naar Port Broughton. Ook hier is geen leuke visstek en het stikt er van de vakantiegangers.

We rijden door naar The Gap. Daar kun je vissen en er is een bush campsite. Daar aangekomen staat het er vol met tenten, caravans en vrije Australiërs. Het soort dat overal maling aan heeft. Ook geen goede plek. Verder rijden dan maar en nu dwars over de landtong naar Price. Price ligt aan de westkant van Gulf St, Vincent.

De camping hier staat bomvol caravans. Ruimte voor een auto en een paar Swags is er niet. Jammer want er ligt een schitterend krekenstelsel met mangrove. Waar mangrove groeit is leven. Niet?

Waarom groeit hier nog mangrove en op de meeste plekken langs de kust niet meer. De aap komt snel uit de mouw. Het gebied is opgedeeld in zones van heel gevaarlijk tot zeer gevaarlijk en verboden te bevaren of te betreden. Het leger heeft hier proeven met explosieven genomen en van dat spul schijn nog veel aanwezig te zijn. Ook hier is het dus zo dat op voormalige militaire terreinen de natuur behouden is.

We rijden verder en verder. We komen geen enkele camping tegen waar je wil overnachten. Te vol, geen plaats of er ligt alleen beton.

Uitendelijk belanden we na veel omzwervingen in Clare. Een mooie camping midden in het wijngebied.

Omdat we balen van de afgelopen twee dagen besluiten we om in binnenwater te gaan vissen en wordt ons reisdoel ineens heel helder. We gaan vissen aan de Murray river op de plekken waar Rudie in 2005 al is geweest. De volgende reisdoelen zijn daarom Berri, Renmark en Gol Gol waar hij gewerkt heeft.



Wordt vervolgd!





Lees verder

Naar vorige

 

© Henk van den Brink


 
 

 

Northern Territory Flag