Header image  
© Henk van den Brink  
line decor
 ::    ::                                      HOME    Foto's     Overzicht route     Voorwaarden    Wie zijn wij     Photodigitaal.nl     Links   Contact
line decor
 
 
 
 

 
 

Traject van Allice Springs naar Adelaide

Vrijdag 16 december 2011

Vandaag vroeg opgestaan en naar Perth gereden. Inchecken voor een vliegrijs gaat daar massaal digitaal. Omdat onze naam echter niet gevonden werd werden we geholpen door een alleraardigste hostes van Quantas.
Het vliegtuig vertrok zonder vertraging. We vlogen met een Boeing 117. De oude DC 9 maar dan in een modernere Boeing versie.
De vlucht verliep vlekkeloos en duurde 2.15 minuten.

Eindelijk in Alice Springs en dus met een taxi op weg naar hotel Aurora. Ruim 15 kilometer rijden en we waren er. De accomodatie viel tegen vergeleken bij alle vorige adressen waar we gelogeerd hebben. Helaas het was niet anders.



Outback

Outback Northern Territory


Zaterdag 17 december 2011

Om 9.00 opgestaan en om 9.45 uur uit het hotel vertrokken om de gehuurde 4WD op te halen bij Britz. Op de kaart leek het niet ver van het hotel te zijn dus zijn we er lopend naar toe gegaan. Dat bleek toch niet zo'n goed idee. Het was ruim eem uur lopen in 40 graden en een rugzak om en natuurlijk geen water meegenomen. Na aankomst bij Britz werden de nodige papieren geregeld en nog een extrz verzekering afgesloten. Daarna moesten we verplicht een insructiefilmpje volgen. Daarin werden we er o.a. nog eens op gewezen dat je bij pech altijd bij je auto moet bliven en hoe je bij een slangenbeet moest handelen. Onze auto was uitgerust met een EPIRB een apparaat dat in noodgevallen ingeschakeld kan worden waarbij je positie per sateliet wordt doorgegeven aan een alarmcentrale. Geen overbodige luxe als je de Outback van Australië intrekt. De auto beschikt verder over een drinkwatertank van 25 liter en een koelkast.

Om 11.30 rijden we weg met onze nieuwe huurauto, een Toyota Landcruiser V8 Turbo, maar voor we de Outback in konden moesten er nog wel boodschappen gedaan worden zoals een Swag, kookset, eten en bestek.

Om 14.30 uur gaan we echt op weg richting de eerste gravelweg, de "The Old Ghan Railwai". Deze weg loopt paralel aan de oude Ghan spoorweg. Die is inmiddels opgebroken. Het gaat perfect met onze 4WD. Het is wel hobbelen maar dat is niet anders want het is geen asfaltweg natuurlijk. Ons eerste reisdoel is "Chambers Pillar", een grote alleenstaande pilaar.



Chambers Pillar

Chambers Pillar


Onderweg bakken we eieren met spek. Viel niet mee op de uit de auto geklapte tafel want die stond scheef. Ineens stak er een kleine wervelwind op die recht over ons heen ging maar behalve wat verpakkingsmateriaal bleef de rest op zijn plaats en vooral in de pan. Deze wervelwindjes zijn klein maar buitengewoon krachtig.

Na het eten rijden we verder over de Old Ghan Track en slaan na een paar uur rechtsaf richting Chambers Pillar. Om er te komen moeten we 47 km over een mulle rode zandweg vol stijle duinen rijden. Het is een leuke maar vooral ook mooie rit. Vroeg in de avond komen aan en installeren ons op het bijgelegen Buscamp midden in de Outback. Het is er doodstil, alleen de vogels maken geluid. Hier slapen we vannacht maar eerst gaan we lamb chops bakken en eten bij een schitterend fel ornaje ondergaande zon.

Hoe de avond en nacht verder verlopen vertel ik morgen.



Rudie van den Brink

Rudie maakt de lamb chops klaar


Zondag 18 december 2011

Vanmorgen om 5.30 uur opgestaan na een beroerde nacht. We gingen met de kippen op stok omdat het al stikdonker was. We hadden de pech dat het bewolkt en windstil was en dus niet afkoelde.

Zwetend lagen we boven op het dak van de auto op onze Swag. Het water liep van ons af en het voelde goor aan maar er was niets aan te doen dan hopen dat de bewolking op zou optrekken en het af zou koelen.

Rond 2.00 uur in de nacht begon het te bliksemen en even later te regenen. Het leek een vette bui te worden maar Rudie vond dat we af moesten wachten want die Swags zijn waterafstotend dus hoeven we niet bij de eerste druppels de auto in te vluchten.

Zo gezegd zo gedaan en gelukkig bleef het bij een paar grote druppels. Maar het begon wel af te koelen en dat was een heel fijn gevoel. Ondanks de afkoeling hebben we de slaap niet echt meer kunnen vatten.

Bij het eerste licht zijn we opgestaan en vertrokken om de "Old Ghan Trail" verder te volgen. Omdat we zo vroeg op pad gingen hebben we veel dieren gezien zoals wilde kamelen die eigenlijk dromedarissen zijn , verschillende hagedissen, wilde paarden en een grote vogel die we niet thuis hebben kunnen brengen maar dat zoeken we in Nederland wel uit. Wel heel mooie foto's gemaakt van deze dieren.
Verder zien we nog verschillende roofvogels waaronder de Wedge Tail.
Intussen is het ook duidelijk welke vogel we gezien hebben. Het is de Australian Bustard .

Kamelen

"Camels" maar in Nederland gewoon Dromedaris


Langs de trail staan diverse ruïnes. Overgebleven van de in 1980 beeindigde "Ghan" spoorweg. Deze was niet langer rendabel ivm de vele overstromingen en zanverstuivingen over het spoor.

De spoorweg werd tot het begin van de tweede wereldoorlog door 3 treinen per week gebruikt. In de tweede wereldoorlog liep dit op tot 56 treinen per week voor vervoer van troepen en oorlogsmaterieel naar het noorden . Langs de spoorlijn staan nog oude spoorgebouwen en watertanks voor de stoomlocomotieven.

We wilden tanken in Finke en daarna de 100km naar Mount Dare nog afleggen maar konden geen tankstation vinden. We durfden er niet op te gokken dat ze in Mount Dare ook geen brandstof verkochten dus moesten we noodgedwongen de route aanpassen en zijn we richting Kulgera aan de Stuart Highway gereden. Dat was even schrikken. De prijs voor een liter diesel was 1.90 $A. Maar goed je moet wel en dus ging de tank vol. Achteraf hoorden we dat het tankstation in Finke altijd op zondag gesloten is.

Van Kulgera zijn we over de Stuart Highway naar Marla gereden en daar een camping genomen zodat we ff lekker konden douchen.

Inmiddels zijn we ook de de staatgrens tussen The Northern Territory en South Australia overgestoken maar we zitten nog steeds in het schitterende rode hart van Australië.

Direct na aankomst kwam er Aboriginal met een blikje bier in zijn hand op ons toelopen en begon een praatje. Hij was nauwelijks te verstaan maar we begrepen wel snel dat hij een sigaret wilde en ach die hebben we hem natuurlijk gegeven. En we wisten het van te voren, je komt niet meer van ze af want na een sigaret willen ze bier en dan is het resoluut NEE.

Hij vertelde dat hij de nacht op de camping bleef om de volgende dag door te rijden naar ..... god mag weten waar naar toe. Op zijn oude 4WD stond een compleet bankstel dat hij ergens naar toe moest brengen. Na een uurtje vertrtekt hij ineens. Mooi daar zijn we vanaf. Maar 15 minuten later blijkt dat ik te vroeg gejuichd heb. Hij is weer terug. Natuurlijk komt hij weer om een sigaret vragen.

Gelukkig is hij toch dezelfde avond nog vertrokken. Waarschijnlijk omdat hij van niemand bier los kon peuteren, niet op de camping en niet in de pup. Vanavond slapen we weer in onze Swag maar dan op de grond.
Het lijkt inmiddels ook al lekker af te koelen en er waait een flink windje.



Marla Campsite

Sam wijst hoe we moeten rijden


Maandag 19 december 2011

Vanmorgen vroeg uit Marla weggereden over de Oodnadatta track richting Oodnadatta. Deze gravelweg was een verademing bij de onverharde wegen die we reeds gereden hadden. We reden afwisselend door schitterend open- en begroeid landschap. Hier Outback geheten maar vergelijkbaar met savannen in Africa. Opvallend groen was alles. Heeft het jaren bruin en verdord uitgezien dan was daar nu niets van terug te vinden.

Op dit moment dus water genoeg want er waren zelfs flinke plassen in het landschap en regelmatig flinke plassen op de weg die er voor zorgen dat onze auto van smetteloos wit veranderd in mooi terracotta.

Toch is de temperatuur vandaag weer 38 graden. Ondanks de hitte voelen we ons super. We genieten van het landschap en rijden niet harder dan 70-80 km per uur. Uiteindelijk moet je toch op een bepaalde tijd op je bestemming aankomen en rijden in het donker wordt hier afgeraden.

De afstanden zijn hier enorm. Reisdoelen liggen dagelijks 200-300 km van elkaar en daar tussenin is niets anders dan verlatenheid.

Onderweg komen we weer een grote groep kamelen (wij noemen ze in Nederland Dromedarissen) tegen, een struisvogel, Emu's en uiteindelijk geheel onverwacht een eenzame Dingo. Dingo's zijn schitterende beesten met hun camel gekleurde vacht en recht opstaande oren. Net een gewone hond maar dat ligt toch wel ff anders.

Dingo

Wild Dingo along Oodnadatta track


In Oodnadatta tanken we bij het "Pink Roadhouse" . Schijnt er beroemd te zijn maar we ontmoetten daar alleen een suffige juffrouw die zelfs niet wist waat "Mount Dare" lag. Dat was een beetje ongelukkig want normaal hadden ze in een roadhouse verteld dat je voor die route een "Desert Pass" nodig had. Maar daar kwamen we later op een ongelukkig moment zelf nog achter. Mount Dare ligt in de "Simpson Dessert".

Van Ooodnadatta dus op weg naar"Mount Dare" . Op die route ligen verschillende campsites waar je in de natuur kan en mag overnachten als je tenminste die Desert Pass hebt.

De route is schitterend, wel de mooiste route tot nu toe. Smal en heuveltje op en heuveltje af en afwisselend met harde ondergrond maar vaak ook door een rivierbedding (droog) en zandverstuivingen. Dat was echt 4WD rijden!. O

p dit traject zien we flink wat Emu's. Helaas zijn ook deze erg schichtig en gaan er onmiddelijk vandoor. Toch gelukt een paar foto's te maken.

Rond 15.00 uur arriveren bij de toegang naar de Simpson Desert. We moeten een hek openen om er naar binnen te rijden en zien meteen meters hoge waarschuwingsborden.

Simpson Desert

Informatiebord Simpson Desert


Hier staat ook in niet mis te verstane woorden dat een Desert Pass verplicht is. Die hebben we niet en we zijn ook niet van plan om 200km terug te rijden om er te kopen bij het Pink Roadhouse. Door het hek dus en rijden maar. Dachten we de hele tijd dat we door de grote verlatenheid hadden gereden dan was dat een vergissing. Waar we nu reden was echte woestijn in al zijn pracht. Ook hier door de vele regen van de laatste tijd toch opvallend groen en bloeiende planten als zo vaak in woestijnen na heftige regenval.

Schitterend dit landschap. We volgen de weg naar Dalhousie. Dalhousie is een ruïne maar wordt geconserveerd als erfgoed. Je mag er niet bij komen en wordt op afstand gehouden door hekken. Bij de ruïne staan een paar enorme palmbomen. Die horen hier niet thuis maar doen het erg goed aan de groeihoogte te zien.

Van Dalhousie rijden we naar de Dalhousie Springs. Dit is een camp site bij een etherische bron. Watertemperatuur 34-36 graden. Deze bron zrgt er voor dat er veel wildlife in de omgeving is. Watervogels maar ook Dingo's. Je mag er zelfs in zwemmen maar dat lijkt ons nauwelijks verkoelend dus dat doen we niet.

Omdat we geen Desert Pass hebben rijden we zo snel mogelijk naar Mount Dare. Maar snel is niet harder dan 40 km per uur en zelfs stapvoets als we op een wegdeel komen waar de weg bestaat uit losliggende keien van 10-20 cm. Stuiterend kruipen we voort en dat terwijl we haast hebben om de benodigde Dessert Pass in Mount Dare te kopen.

Het landschap blijft schitterend groots en verlaten met groen en rood in vele variaties. Groene bomen langs de talloze nu droog staande kreken vormen linten door het landschap en lijken als je er naar toe rijdt op het begin van een bos. Maar als je er bent blijken de groene stroken niet breder dan 30-50 meter al naar gelang de beekbedding breed is.

Witjira National Park

Witjira NP in the Simpson Desert


Bij Mount Dare kopen we een Desert Pass en besluiten om niet terug te rijden naar Dalhousie Springs maar te overnachten op Mount Dare en de volgende ochtend zo vroeg mogelijk naar Dalhousie Springs te rijden.

Maar dat liep anders. Toen we op onze kampeerplek stonden zag Rudie dat de linker achterband lek was. Dat was balen maar ook weer een geluk dat het niet onderweg op die bloedhete vlakte was gebeurd. Mount Dare voorziet gelukkig in een hoop faciliteiten. Zo ook reparatie van banden.

Rudie heeft 's avonds de band nog gewisseld maar we konden de lekke band pas de volgende ochtend om 8.00 uur laten maken. Als die te maken was dan.

Nadat Rudie terug was van de douche vroeg hij mij of ik ook gezien had dat de draaiknoppen van de kranen niet standaard waren maar van opgesoldeerde geweerhulzen. Nee, er was mij wel opgevallen dat die dingen gedeukt waren maar verder niets. Geprobeerd het kaliber te achterhalen maar dat was niet te lezen. Maar de manager van Mount Dare gaf hier later duidelijkheid over. Kaliber.308.

We hebben nog tot een uur of half tien zitten praten, naar de sterren gekeken en zijn toen in onze Swag gekropen waar we opnieuw sterren hebben liggen kijken. Het is hier echt donker dus je ziet ontelbaar veel sterren en hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet. Zelfs nevels van sterren. Iets wat je Nederland door de lichtvervuiling niet kunt zien.


Mount Dare Hotel

Mount Dare Hotel


Dinsdag 20 december 2011

Vandaag later opgestaan dan de afgelopen dagen. Eerst moest onze band gerepareerd worden en de vraag was natuurlijk wat is er aan de hand. Is het gewoon een lek of een scheur in de wand op een plek die wij niet konden zien.

Helaas moesten we wachten tot 8.00 uur. Maar toen was het snel geregeld. De Manager van Mount Dare ging kijken wat er aan de hand was. Mocht het zo zijn dat er een nieuwe band op moest dan zou die besteld moeten worden want hij had hem niet op voorraad.

Gelukkig bleek er een gaatje in de binnenband te zitten en de buitenband controlerend vond hij een spijker. Die had er lange tijd gezeten want er zat niet een gaatje maar een hele schuurplek van die spijker die uiteindelijk poreus was geworden.

Hij kon dus geplakt worden. Zo terloops vroeg ik hem waarom er op de kranen geweerhulzen waren gesoldeerd. Zijn ogen begonnen te glimmen. Nee dat had hij niet gedaan maar de eigenaar van Mount Dare.

Ik vaag "welk kaliber is het"? .308 is zijn antwoord. Oh mooi kaliber zeg ik want dat geeft enorme klappen. Dan begint hij te vertellen dat hij graag jaagt en twee geweren heeft. Natuurlijk zeg ik dat wij ook geweren hebben gehad en dat maakt hem nog spraakzamer.

Nadat de band is gerepareerd gaan we afrekenen en neemt hij ons mee naar een tafel waar zijn wapenkoffer ligt en laat ons twee mooie jachtgeweren zien met telescoopkijker.
Mooi in de hand liggend wapens en super heldere kijkers er op. Hij schiet er mee op Dingo's, konijnen en Kamelen. Op Dingo's omdat ze gevaarlijk zijn voor zijn campinggasten, vooral voor de kleine kinderen dan. En verder is afschot op alle niet inheemse dieren vrij.

Om een uur of 10.30 uur rijden we weg, na eerst de watertank van de auto nog gevuld te hebben, richting Dalhousie Springs. We nemen een omweg om niet weer over de keienweg te hoeven rijden en komen rond half twaalf aan.

Dingo Safe

Wees Dingo Veilig!


Het is er bloedheet, geen schaduw en het water is inderdaad veel te warm om in te zwemmen. Afkoelen, vergeet het maar. Er is verder ook niet veel te zien en er is geen drinkwater. Wat is namenlijk het geval. Het water waar we op Mount Dare onze watertank mee gevuld hebben is niet te drinken. Het is bruin en smaakt naar grond.
Dat is een tegenvaller maar Rudie vindt op de kaart een kampeerplek waar wel drinkwater is en we besluiten daar naar toe te rijden. Het is ongeveer 7km rijden.

We rijden naar 3 'O Clock Creek. Hier is goed drinkwater en we vullen onze tank opnieuw maar nu met kraakhelder en goed smakend water.

We besluiten om er te blijven voor de nacht. Er is een overkapping met een picknic k tafel en dus kunnen we nog redelijk confortabel zitten ook. Het ligt er vol met Dingo shit en misschien krijgen we tegen de avond of ochtend nog Dingo's te zien.

Het is nog steeds bloedheet en ook hier is niets te beleven omdat de dieren die hier leven in de schaduw van de overvloedige beplanting verstoppen en dat maakt het bij een temperatuur van rond 40 graden niet leuker.

Een paar dagen op een plek in de woestijn is dus geen goed idee. Morgen gaan we verder naar William Creek. Maar eerst nog een nacht slapen op de 4WD ivm de aanwezigheid van Dingo's. Die willen we graag zien. Vooral een pack zou mooi zijn maar dan wel op veilige afstand. En vanaf het dak van de auto heb je, als ze komen, een mooi overzicht.



Australian Bustard

Australian Bustard


Woensdag 21 december 2011

Vandaag in alle vroegte vertrokken van 3 'O Clock Creek. Geen dingo's gehoord en gezien maar wel 100.000 muggen die ons de hele nacht wakker hebben gehouden. En dat ondanks de 80% deet die we over ons lijf hebben gesmeerd.

We vullen alle lege flessen met vers drinkwater en samen met de tank in de auto hebben we ruim 30 liter drinkwater in voorraad. Het is onvoorstelbaar hoeveel water je per dag in deze omgeving nodig hebt. Wil je een tocht door de woestijn maken dan moet je voor iedere dag dat je er bent over 7 liter water per persoon beschikken. Door al dat drinken en zweten verdwijnt er veel zout uit je lichaam en als we dat niet goed in de gaten houden wordt je slaperig, krijg je hoofdpijn en je voelt je slap.

De terugweg gaat opnieuw over Oodnadatta. Onderweg zien we een eenzame Dingo die er als een haas vandoor gaat en zelfs niet achterom kijkt. Hij of zij is snel ui het zicht verdwenen. Verder zien zien we nog twee Australian Bustard's voorbij vliegen en fotograferen ze.

In Oodnadatta kopen we Iced Coffee bij het "Pink Roadhouse" en dat geeft door de caffeine, suiker en vette melk een flinke energie boost. Net wat we nodig hebben.

Van Oodnadatta rijden we naar William Creek. Een tocht van 203 km door een nog grotere verlatenheid dan Simpson Dessert. Was Simpson Dessert nog groen en groeiden er langs de talloze kreken mooie bomen maar dit nieuwe landschap was kaal, dor en sporadisch een paar struiken of bomen.

Pink Roadhouse

Pink Roadhouse, Oodnadatta


Onderweg zien we een Emu met 3 jongen. Deze keer zijn ze niet schuw en blijven op goede afstand van de auto om foto's te kunnen maken.

Buiten was het opnieuw bloedheet en door de harde wind was er veel stof in de lucht. De weg was goed te berijden maar dat voorkwam niet dat we opnieuw een lekke achterband kregen. Deze keer 150 km van onze bestemming. Snel de band gewisseld en zonder reserve band doorgereden. Mocht er nog een band lekraken dan zitten we goed in de problemen want een telefoon heeft hier geen bereik en ander verkeer is er niet. We hebben gelukkig wel een GPS baken bij ons dus als we echt in de problemen komen kunnen we die altijd nog activeren en komen de hulpdiensten naar de plek waar je staat.

Gelukkig bereiken we William Creek verder zonder problemen. We tanken er en het wiel met de lekke band wordt omgeruild. We maken er ook kennis met Trevor Wright. Die zonder dat we er om vragen vertelt dat hij piloot is en in Vietnam gevlogen heeft. We kijken hem aan vragen natuurlijk "Met wat voor toestel"?. Hij beantwoord de vraag niet maar gooit het over een andere boeg. Hij begint er over dat hij in de avond kangeroes gaat schieten. Daarbij kennelijk in veronderstelling dat hij ons daarmee chockeert. Rudie vraag meteen of hij een geweer kan lenen zodat hij met hem mee kan. Trevor is gelijk stil. Zijn stoerdoenerij slaat niet aan en hij druipt af.

Omdat we al een paar nachten buiten geslapen hebben en de afgelopen nacht eigenlijk helemaal geen oog dicht hebben gedaan nemen we een cabin met een ongelofelijke herrie makende airco. We eten er een flinke T-bone en nemen een paar biertjes. Rudie raakt druk in gesprek met Bruce de eigenaar van Hotel William Creek.

William Creek Hotel

William Creek Hotel, William Creek


Later in de middag biedt Trevor ons aan om ons voor een gereduceerd tarief over Lake Eyre te vliegen. Het "gereduceerde" tarief is 150 $A pp. voor een uur vliegen. Misschien doen we het.

Later op de avond komt Trevor nog even langs om te horen of we mee gaan. Rudie onderhandelde nog even over het "gereduceerde" tarief en weet er nog 50 $A af te praten. Maar dan gaan we wel met een paar andere mensen. Willen we apart met een kleiner vliegtuig dan blijft het 150 $A. We kiezen toch maar voor een vlucht met z'n tweetjes en stemmen met het aanbod in. Om 6.30 vertrek hij met de eerste groep. Om 7.30 uur vertrekken wij. Of we om 7.15 uur aanwezig willen zijn?



Lees verder

Naar vorige

 

© Henk van den Brink


 
 

 

Northern Territory Flag


Rudie van den Brink

Rudie van den Brink


Henk van den Brink

Henk van den Brink